Nedendir bilmem ama Sayın, Başbakanın “Durmak yok, yola devam” tekerlemesini her işittiğimde dilime başka bir tekerleme takılıverir.
“Binmişiz alamete, gidiyoruz kıyamete”
Bir kere duymaya göreyim

 .
O gün dilimde hep aynı tekerleme dolaşır durur. Tekerlemenin yanı sıra bir de soru silsilesi takılıverir aklıma.
· Hangi yola?
· Bu yolun nihai hedefi var mıdır?
· Birlikte aldığımız yol Türk Milletinin hedefi midir yoksa Başbakanımız ve ekibinin hedefi midir?
· Ulaşılmak istenen hedef neresidir?

Uzun süredir ülke gündemini meşgul etmekte olan Ergenekon Davası basından yansıdığı kadarıyla adım adım trajik komediye dönüşmekte!  Öyle ki;  Adamlar sıranın kendilerine geleceğini bile bile bir takım örgütsel dökümanları ve krokileri kolayca bulunabilecek şekilde yanlarında bulundurmaktalar. Kimi çalışmakta olduğu işyerindeki ofisinde, kimi evinde, kimi bilmem neresinde muhafaza etmekte! Sahi, bu kadar aptal olabilirler mi? Bir hukuki sürecin böylesine içler acısı şekilde tezahür etmesinin faturası, ileriki zamanlarda mutlaka kesilecektir. Benim asıl merak ettiğim ise bu faturayı kimlerin(!)keseceği konusudur.  Faturayı kesecek olan; her türlü çeteleşmenin önüne geçmeyi başarmış ve demokrasiyi kurumlaştırabilmiş bir Türkiye mi yoksa geçmişte de örneklerine sıkça rastladığımız İngiliz sömürge politikaları mı olacak? Grekoromen güreşte bir teknik vardır;Rakibiniz sizi yere atmıştır ve tuş edebilmek için üzerinizde debelenmektedir.

Toplumların karmaşadan uzak, gelecek kaygısı taşımadan, zamanın gereklerine hızlı şekilde ayak uydurabilen bir yapı ile varlığını sürdürebilmesi büyük oranda eğitim ile mümkündür. Eğitim ise siyasilerin özendirici politikaları ve bu politikaların kalıcı kılınması ile gerçek anlamda uygulamaya konulabilir. Kaldı ki öyle göstermelik eğitim seferberlikleri ile topluma ne eğitim bilinci aşılanabilir ne de toplum gerçekte eğitimin önemini kavrayabilir. Sadece sorulduğunda “eğitim önemlidir” cevabından ibaret klasik bir söylem(!)olarak kalır. Onlarca yıldır ülkemizi her geçen gün biraz daha karanlığa iten dinamiklerin dur durak bilmeyen çabaları, ne yazık ki aynı hızla devam etmektedir. Toplumun neredeyse her katmanında karmaşa yaşanmakta, sürüler halinde çöküşe doğru şuursuzca yol alınmaktadır.İnsanlarımızın insan olabilmenin erdeminden ziyade kendilerini kabul ettirme arayışı içinde olmaları ise ayrı bir karmaşaya sebebiyet vermektedir. Üstelik bu kabul ettirme çabası sadece statü ile de sınırlı kalmamakta.